[ قالَ الصَّادِقُ عليه السلام : أَزْيَنُ اللِّباسِ لِلْمُؤْمِنينَ لِباسُ التَّقْوى وَأَنْعَمُهُ الإيمانُ قالَ اللّهُ تَعالى وَلِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيْرٌ ] لباس ظاهر و لباس باطن از متن اين روايت كه از سرچشهء حقايق ، امام به حق ناطق ، حضرت جعفر بن محمد الصادق عليه السلام نقل شده ، استفاده مىشود كه براى انسان - به تناسب وجودش كه داراى جسم و روح مىباشد - دو نوع لباس است . يك نوع لباس جهت جسم كه از مواد طبيعى بافته مىشود و نوع ديگر لباسى براى روح و باطن كه از حقايق عالى و حسنات اخلاقى و صفات الهى و اسرار عرشى ساخته مىگردد . لباس ظاهر براى زينت و پوشش جسم و حفظ عيوب بدن و لباس باطن براى زيبايى روح و حفظ جان از خطرات نفس اماره و شياطين جنّى و انسى است . انسانى كه عارى از لباس ظاهر است ، منظره‌اى كريه و صورتى بدنما دارد و هيولايى زشت است و تمام مردم با خفت و خوارى به او نظر كرده و وى را يا مجنون يا انسانى بىحيا مىدانند . به همين نسبت ، انسانى كه عارى از لباس باطن است ، سماواتيان و اهل دل و عارفان بيدار ، او را بسيار زشت ديده و گويى درون او را هم‌چون جنگلى پر از حيوانات وحشى و درنده مىنگرند .